24 oktober, 2014

Chinees!

Ooit was er een huisgenoot met wie ik meer gemeenschappelijk had dan alleen het adres: koken! Ter gelegenheid van onze verjaardag (op dezelfde datum) besloten we een rijsttafel te maken. En niet misselijk: eentje van pakweg een gang of twintig.

Asia Today

We namen wel ruimschoots de tijd voor alle voorbereidingen. Twee dagen vooraf stelden we de definitieve gastenlijst samen, het definitieve menu en dus de benodigde ingrediënten. Met alleen de inkoop waren we al een paar uur zoet. In het schattige provinciestadje waar we woonden was één toko, en eenmaal per week een verse warenmarkt.

Tempo Doeloe

Die twee dagen vooraf waren voor mij de allergrootste lol. Nadenken over de volgorde waarin we zouden gaan koken, zeker met oog op de voorradige pannen en het vierpits-gasfornuis, waar de andere bewoners dan even geen gebruik van konden maken. Op de avond van de tweede dag, terwijl wij inmiddels op onze wenkbrauwen liepen en we na alle voorproeverij bijna even genoeg hadden van de Indonesische keuken, kwamen de gasten. Iedereen wist wel waardering op te brengen voor het gebodene, alleen een enkeling wist de input op waarde te schatten. Na een jaar of wat zijn we ermee gestopt; we gingen verhuizen, en onze levens vervolgden hun eigen pad.

Overbodig te vertellen dat ik Spandershoeve in die tijd hoog op mijn verlanglijstje had staan. Uiteindelijk ben ik er driemaal geweest; dat Michelin ze jaren daarna als eerste ‘Aziaat’ (geloof ik) honoreerde, vond ik dan ook geheel terecht. Logisch dus dat de ‘Chinees-van-om-de-hoek’ voor mij soms erg gemakkelijk was (jarenlang hoorde ‘Chinees’ voor mij bij een verhuizing) maar niet altijd even spannend.

Retro

De laatste jaren hoor ik dat ‘de Chinees’ weer bezocht wordt, niet alleen van generatiegenoten, maar ook van twintigers. Om te beginnen omdat het oubollige imago dat deze restaurants ondertussen draagt interessant genoeg is om zelf te ervaren. Om maar een gekke vergelijking te noemen, Jim Morrison van The Doors heeft ook een revival gekend en van een antiquarische boekhandelaar hoor ik dat Slauerhoff en Couperus ook weer hip zijn: retro voor lichaam en geest.

No-waste-fushion

Maar er is ook een andere reden waarom dit restaurantsegment weer bezoekers krijgt. Heeft het ene deel nog immer dezelfde kaart met Nasi Rames, Babi Pangang en Foe Yong Hai, een ander deel, waar de tweede en of derde generatie de rijst stoomt, is met de tijd meegegaan en biedt een fusion keuken aan: een mix van Chinees, Ind(ones)isch, Japans, Koreaans, Thais en Vietnamees.

Zoals bijvoorbeeld in Groningen Asian Bar en Restaurant Imono en Fusionrestaurant Asia Today; met strakke inrichting en tapas-achtige kaart bestel je een paar of een avondvullende hoeveelheid gerechten of gerechtjes, naarmate je trek, te besteden bedrag en te spenderen tijd. Het gaat niet meer om de hoeveelheid, maar om de kwaliteit. ‘Klasse statt Masse’, rijmen onze oosterburen terecht. Wat ik verder ook een mooie benadering vind bij de keuze voor ‘onbeperkt eten’, is dat het voorgaande wel helemaal op dient te zijn voor je weer kunt bijbestellen. En voor datgene wat over is moet je betalen; als dat geen duurzaamheid en weg-met-alle-waste is…

Smakelijk voornemen

Toch schrik ik een beetje als ik een bericht lees over de terugloop van gasten bij Indische restaurants in Den Haag. De residentie, dè stad die met haar Indonesische restaurants cultureel culinair erfgoed is, waar het buitenshuis eten begon. Vanuit hier, en dat realiseert niet iedereen zich elke dag, heeft ‘De’ Nederlander andere keukens leren kennen. Ik vind dat deze klassieker in het nationale aanbod moet blijven, al heb ik geen panklare oplossing waarmee dit optimaal te realiseren is. Het enige wat ik kan doen is vaker Indisch, of ruimer: Aziatisch te koken en te gaan eten: niet giga-vet en niet giga-prijzig.

Misschien binnenkort een -bescheiden- rijsttafeltje?

Over de auteur

Jos Rietveld

Jos Rietveld is culinair publiciste, copywriter, vertaler en redacteur. Ze heeft, - horeca-achtergrond - , natuurlijk voorkeur voor opdrachten van en over gastronomie; over de klassiekers en de hypes in deze wereld. Steeds meer interesseren regionale gastronomie en de verhalen achter de recepten haar. De verschillen in eetculturen tussen mensen die niet eens zo ver van elkaar leven. Motto: zeg me wat je eet of toon me je keuken en we zijn nog niet uitgegeten.

Reacties

Nieuwe reactie
    1. Om SPAM tegen te gaan moet u deze vraag correct beantwoorden.

Laatste reacties

  1. Pieter in WijnSpijs Wandeling Amsterdam-West

    Zij moet wel gezellig dronken zijn geweest na dat beetje eten en die heerlijke glazen wijn. JOHOOOO!

  2. Walter in WijnSpijs Wandeling Amsterdam-West

    Is het niet verstandiger om dit soort dingen niet meer aan Marit over te laten maar aan iemand di...

  3. Mia in Eggy Easter Brunch | Floor17

    Nice post!

  4. Grietje Dummer- Groothuis in Hollands Venetië - culinair Giethoorn op haar best

    Dit wisten wij allemaal al, Janneke, het is daar top, mooie locatie, heerlijk eten en gezellig!!!...

  5. Jan in 10 Pannenkoekenrestaurants voor Nationale Pannenkoekendag

    Er zijn veel meer pannenkoekenrestaurants die zeer goed zijn. Dit is meer gratis reclame dan echt!

  6. P. Lardenoije in 10 Pannenkoekenrestaurants voor Nationale Pannenkoekendag

    Ik weet zeker dat er in Limburg ook heel goede en leuke pannenkoek restaurants zijn. Maarja, dat...

  7. yvonne in 10 Pannenkoekenrestaurants voor Nationale Pannenkoekendag

    je bent vast niet bij pannenkoekenhuis de Smickel in soest geweest want dan had deze er zeker bij...

  8. Paul Rutzen in Yada Yada Market in Zaandam

    Hi Maud ... the video and article is fantastic ... thank you from all at YADA YADA... we need mor...